DINAMISIMÓN

XIX concurso de relato breve IES ILLA DE SAN SIMÓN

O gañador desta edición de relato breve, segundo a decisión do xurado, foi

YERAY RODRÍGUEZ PUENTES

co relato Ante a cor laranxa do mar da ría de Vigo.

Parabéns!

Eis o relato gañador.

ANTE A COR LARANXA DO MAR DA RÍA DE VIGO

Pum! Pechei dun bo golpe a porta, para que miña nai se decatara do meu cabreo. A ela non lle gusta que trate así a porta, por iso o fixen.

Sempre igual , cada vez que chego un chisco tarde de andar coas miñas amigas pola rúa móntame un lío... Ademais se me retrasara... eu que sei... catro horas e chegase na media noite, eu calaba e non dicía nin pío, pero é que esta vez só cheguei dúas horas tarde.

Bah! É igual, eu sigo coas miñas cousas no meu cuarto e déixoa soa refungando. Cámbiome de roupa e prendo o meu ordenador para esquecerme da miña abafante nai. Teño pensado conectarme ao xogo e chatear cos meus amigos. Como era venres e xa acabara a época de exames, tiña liberdade total.

Póñome a xogar cun amigo que, de feito, coñecín no chat. Falabamos a miúdo, por non dicir todos os días. O seu usuario na rede e "SpartIago" , obviamente chámase Iago , e creo que é bo rapaz e simpático, nas videochamadas de Skype sempre me facía rir. Non era o único amigo que tiña (no xogo), algúns nin sequera son da miña cidade e até nin de Galicia, pero aínda así son os meus amigos... creo...

Amigos non sei se o serán, pero si me acompañan mentres xogo, trátanme ben , falamos das nosas cousas e compartimos ideas, falamos ( de moitas cousas) moito. Iso pódese considerar unha relación de amizade verdadeira? Ou é unha falsa ilusión?

Iago é o único que vive na mesma cidade ca min, pero nin por esas tiñamos falado de quedar para coñecernos. Algún día teño que propoñerllo, se non morro de vergoña antes. Se a miña nai venta que me pasa pola cabeza quedar cunha persoa que coñecera pola Internet, mátame. É normal coa movida de acosadores e pederastas, pero sei que é un rapaz normal, coma min.

Son as tres da madrugada e sigo enganchado para conseguir por fin a Arma Lendaria Nvl.10, estou que caio de sono, sóame un asubío no móbil. Desbloqueo a pantalla rapidisimamente e era unha mensaxe de, como non, Iago , pero agora estou co xogo e non lle podo contestar. Así que tiro o móbil enriba da cama e déixoo alí. Remato de xogar, xa non aguanto máis , estou super canso, apago o ordenador e paso da cadeira de rodas a poñerme aos pés da cama e deixarme caer enriba dela e quedo durmido...ZzZzZz...

-David! Érguete xa! Todo o día a durmir sen facer nada! Son as dúas da tarde xa, ou te ergues ou quedas sen comer! -grítame miña nai.

Facerte erguer a berros debía ser a derradeira moda entre as nais. Só escoitala así pola mañá facía que se me levantara unha dor de cabeza insoportable. Así que, vou recorrer ao mellor amigo dun adolescente, o Ibuprofreno , tómoo e baixo comer. Que noxo! Chégame ao nariz o cheiro do que íamos comer hoxe… peixe. Que maldito noxo! Vaia comezo de día, berros e comida noxenta.

Rematado o xantar, cando ía baixar co can, sóame o móbil. Era Laura, a miña mellor amiga, quería saber se podiamos quedar para tomar algo e dar unha volta, eu díxenlle que estaba dispoñible, así que podiamos quedar. Fomos a unha cafetería do centro tomar algo, ela pediu un batido de amorodos e eu, como bo larpeiro, un batido de chocolate. Estivemos de rexouba falando dos rapaces guapos e maiores de bacharelato, foi unha tarde produtiva. De súpeto, ao ver o móbil, lembrei a mensaxe de Iago e que aínda non lera. Dicía:

"Boassss! :3 Estaba pensando en quedar mañá para coñecernos en persoa. Que me dis? Gustaríache? Poderiamos quedar no Areal e dar unha volta polo paseo do Náutico...? Ou podemos facer o que ti

queiras ^.^ "

Cando o lin quedei a cadros, por unha parte, claro que me gustaría coñecelo en persoa, pero por outro lado morrería de vergoña. Leuno tamén Laura e animoume.

-Dei! Vai e queda con el, non perdes nada por quedar co rapaz, contéstalle e queda -insistiume Laura

Non sabía que facer. Quedar con el ou non quedar con el? Velaí a cuestión. Decidido, pero inseguro, mantemos unha conversa vía WhatsApp á que Laura estaba moi atenta:

Claro! As 18:00 no Areal ^^

xa sabes que son moi vergoñento

non mo teñas en conta :P 16:57

Perfecto voume ir preparando.

Quedamos dentro dunha hora.

Vémonos! Estou algo nervioso

Hahaha ★☆★ 16:58

Recoñecerasme? 16:58

Claro! E ti a min? 16:58

Recoñecería esa cara a

quilómetros hahaha 16:59

Entón vémonos agora. 17:00

Así é :3 17:00

Vaia co percal! volveume á cabeza a miña nai, se chegaba a saber que ía quedar con alguén que coñecera por Internet... non me castigaba, non… matábame!

Despedinme de Laura e fun correndo á casa para poder cambiarme de roupa, ou polo menos poñer algo decente e non parecer un esmoleiro.

Puxen uns pantalóns vaqueiros azuis a xogo coa miña chaqueta e unhas zapatillas brancas. Botei unhas pingas da miña colonia favorita e xa estaba listo.

Cando faltaban dez minutos para a quedada, fun saíndo da casa.

Xa é a hora, vou chegando, estou moi nervioso e creo que me vai dar algo. Xa o vin dende o outro lado da rúa, estaba sentado nun banco. Non había dúbida: branquiño de pel, pelo castaño claro con reflexos louros e os seus ollos cor marrón. Estábame a sorrir! Sentíame nervioso...tanto que as miñas pernas comezaron a tremer. Achegueime onde el e púxose de pé, para a miña sorpresa é máis alto ca min, iso non o sabía. Estabamos cara a cara e non sabía que dicirlle , entón decidín darlle un aperta para romper o xeo. Decateime de que ulía a vainilla, son bastante observador para os pequenos detalles. Entón comezamos a falar:

-Pensei que eras máis alto -díxome para meterse comigo

-Eu tamén o cría até estar ao teu carón. Entón, que imos facer? -pregunteille

-Pois o que queiras. Se queres tomamos algo na cafetería da esquina e despois vemos o solpor.

-Paréceme xenial! -contesteille

A verdade, o plan gustábame. Debo dicir que Iago visto en persoa, fisicamente, non estaba nada mal...

Dúas horas na cafetería, estivemos falando de moitas cousas, fíxome rir moito, paseino ben. Saímos e fomos ao paseo do Náutico para ver o solpor. Non quería andar moito, así que sentei nun banco na metade do paseo, e Iago sentou ao meu carón. O solpor, nós e só o silencio. Era máxico, a cor laranxa do mar da ría de Vigo reflectindo a luz do Sol. Cando me dou conta, sinto un brazo no meu ombreiro. Non me importaba nada, é máis, bótome cara atrás no banco apreixando o seu brazo. En silencio, coma se estiveramos na misa.

Remata o solpor, a cor laranxa, paseniño, faise gris, míroo á cara e el dedícame un leve sorriso, entón achegueime un pouco máis a el no banco. Comeza a facerme cóxegas no ombreiro e eu deixo caer a miña cabeza na súa man. Que romántico todo! Parecía un conto de Disney, só faltaba o bico para pechalo.

Cando levanto a miña cabeza doume conta de que se fixera noite, só nos iluminaba a luz do farol que tiñamos enriba de nós. Volvo mirar cara Iago e nese momento... o conto Disney fíxose realidade!

Soltoume un bicazo nos beizos! Isto era novo e non tiña nin idea que facer.

Os seus beizos suaves rozaban cos meus , sentía algo indescritible, unha emoción vigorizante. O meu primeiro bico! E encantoume. Despois dese bico mergulleime nos seus ollos e, sen pensalo, deille tamén eu un bico en toda a súa boca.

Soa o meu móbil, e é miña nai para dicir que volva xa á casa. Vaia que "cortarrollos" é! Téñome que despedir, pero non quero, oxalá este momento durase para sempre! Era eu nun conto co meu príncipe azul! Puxémonos de pé, aperteino fortemente e démonos outro bico.

Fun correndo cara á casa para volver escoitar outra berrada da miña nai como a de onte.

Ao día seguinte quedamos. Vino dende lonxe, estaba de pé xunto á parada do bus.

Achegueime a el, mirou cara a min e eu mirei cara el... Démonos unha aperta e bicoume nos beizos

e...sinto que cheguei

a outra dimensión.

A vaga de lumes no outono cubriu de cinza os montes arredor de Redondela. As horas de desesperación afogando as lapas deron paso a días de resignación. Apagouse o lume e, co tempo, esmoreceu a carraxe.

Chega a primavera, pero, con ela, o gris invernal da paisaxe non troca de cor. A choiva, que sempre trae verdor aos ecosistemas galegos, réndese esta vez, tras décadas de loita contra os lumes provocados.

Pero o alumnado do IES Illa de San Simón non se rende. E decide actuar.

Así que, co inicio da primavera, os nosos alumnos póñense mans á terra e participan en dúas actividades para axudar a rexenerar os nosos montes.

Os alumnos de 2º de ESO fan un pequeno alcouve ou sementeiro.

Cada landra que plantan e apadriñan con agarimo, será un futuro carballo. Co tempo formará parte da pequena carballeira que intentará repoboar algunha zona castigada polo lume.

Os alumnos de 4º de ESO participaron nunha repoboación forestal organizada pola Comunidade de Montes Veciñais de O Viso.

Nun lugar de incrible beleza, con vistas á Enseada de San Simón e á capela do Monte da Peneda, os alumnos concienciáronse das consecuencias negativas dos lumes, das vantaxes da repoboación con especies arbóreas frondosas e pasearon por unha carballeira que serve de devasa natural para protexer as casas.